Wskazówki dla nauczycieli

1. Pomoc nauczyciela dotycząca bezpośrednio problemu popuszczania moczu

Dziecko z tego typu problemami może wyjść do toalety w dowolnym momencie, również podczas lekcji.

Rodzic może poprosić wychowawcę o to, by przypominał dziecku o konieczności skorzystania z toalety np. po 2 lekcji. Dotyczy to zwłaszcza dzieci z tendencją do zbyt długiego przetrzymywania moczu.

Szczególnie ważne jest, aby nauczyciel przypominał dziecku o pójściu do ubikacji i ewentualnej zmianie majtek przed wyjściem na dwór. Jest niedopuszczalne, aby dziecko wyszło na dwór w mokrych majteczkach, zwłaszcza gdy jest zimno!

Jeśli nauczyciel zauważy, że dziecko się zasiusiało, powinien koniecznie zaprowadzić je do toalety. Młodszemu dziecku może również pomóc przebrać się - rodzice oczywiście powinni zadbać o to, by dziecko miało przy sobie ubrania na zmianę.

2. Dziecko wśród rówieśników

Dzieci z problemami z popuszczaniem moczu są bardziej narażone na wykluczenie, naznaczenie i wreszcie na przemoc rówieśniczą. Powodem niechęci może być m. in. przekonanie, że dziecko mogłoby zapanować nad swoim problemem, a nie robi tego, bo nie jest wystarczająco zmotywowane. Dlatego dzieci z taką „innością” często potrzebują szczególnego wsparcia nauczyciela.

Przemoc rówieśnicza może mieć różny charakter. Mamy do czynienia z przemocą fizyczną (najczęstszą wśród młodszych dzieci, zwłaszcza chłopców), werbalną i relacyjną. Przemoc relacyjna jest często niedoceniana, choć równie bolesna dla dotkniętych nią dzieci. Polega na odmawianiu relacji: nie lubimy go, nie bawimy się z nim, nie chcemy razem wykonywać zadań, nie powiemy, co jest zadane, nie damy ściągnąć. Ten rodzaj przemocy jest bardziej typowy dla dziewczynek. Ostatni typ przemocy – cyberprzemoc – rzadko występuje wśród młodszych dzieci. 

Nękanie nie pojawia się z dnia na dzień, jest to pewien proces. Najpierw dochodzi do pojedynczych konfrontacji. Kolejny etap to stygmatyzacja (naznaczenie) przez grupę i utrwalenie działań. Następny – ostatni – to wpisanie w rolę. Gdy przemoc osiągnie ostatni etap, postawa grupy wobec „koziołka ofiarnego” jest już bardzo trudna do zmienienia, czasem wymaga lat pracy, a czasem najlepszym wyjściem może być zmiana grupy. Dlatego niezwykle ważne jest reagowanie już przy pojedynczych konfrontacjach, aby nie dopuścić do stygmatyzacji. Na początku procesu działania wychowawcze mają też największą skuteczność.

Jak pomóc uczniowi – wskazówki dla nauczycieli:

1.Pamiętaj, że jako wychowawca jesteś odpowiedzialny za relacje między dziećmi w twojej klasie.

2.Miej oczy otwarte. Jeśli rodzic sygnalizuje, że dziecko jest nękane, najprawdopodobniej faktycznie tak się dzieje.

3.Reaguj zanim dojdzie do stygmatyzacji. Wczesne reakcje są najskuteczniejsze.

4.Dbaj o pozycję dziecka w grupie, podkreślaj jego mocne strony.

5.Organizuj pracę na lekcji tak, by dziecko z problemem miało szansę współpracować z osobami, które je akceptują. Dawaj im wspólne zadania.

6.Rozmawiaj z dzieckiem i rodzicami. Pytaj. Nie masz obowiązku znać się na wszystkim, a rodzice znają wiele odpowiedzi na pytania dotyczące problemów zdrowotnych ich dzieci.

7.Odróżniaj objawy choroby od zachowań. Nie karz za objawy. W innych przypadkach traktuj dziecko tak samo jak zdrowych uczniów.

8.Jeśli rodzice i dziecko wyrażą zgodę, rozmawiaj z klasą na temat problemu zdrowotnego ucznia, edukuj i wyjaśniaj.

9.Rozmawiaj z dziećmi na temat tolerancji przy każdej okazji.

10.Nie mów, że problemy dziecka – czy te zdrowotne czy w relacjach z innymi – wynikają z jego winy, w ten sposób można tylko umocnić rolę ofiary.